
PADACZKA - INFORMACJE OGÓLNE
Definicje napadów
Napady częściowe
Napady częściowe (napady o początku ogniskowym) - występują wówczas, gdy wyładowanie napadowe pojawia się w określonej okolicy mózgu i - przynajmniej początkowo - ogranicza się tylko do tej okolicy. W tej grupie rozróżnia się:
Napady częściowe z objawami prostymi w czasie których chory zwykle nie traci świadomości. W zależności od struktur mózgowych objętych wyładowaniem napadowym wyróżnia się napady:
Napady ruchowe (niekiedy sprowadzające się zaledwie do drgań kciuka i/lub kąta ust, czasem bardziej skomplikowane - ze zwrotem gałek ocznych i głowy do boku, lub bardzo rzadko, innymi specyficznymi zaburzeniami ruchowymi.np. mowy);
Napady częściowe ruchowe proste (napady Jacksona) Ognisko padaczkowe znajduje się w tym przypadku w okolicy ruchowej płata czołowego mózgu. Napad zaczyna się zazwyczaj rytmicznym skurczem kciuka, palca wskazującego, kącika ust lub palucha po przeciwnej stronie ciała w stosunku do umiejscowienia ogniska. W trakcie trwania ataku drgawki pogłębiają się i zaczynają obejmować inne grupy mięśni. Mogą one zająć drugą kończynę po tej samej stronie, potem stać się obustronne i napad spowodować może utratę przytomności (uogólnienie napadu). Często może wystąpić po napadzie osłabienie mięśni biorących udział w ataku, które to trwać może do dwóch dni.
Napady zmysłowe polegające na rozmaitych doznaniach wzrokowych, słuchowych, smakowych, węchowych lub czuciowych; mają one zwykle dość charakterystyczny, stereotypowy przebieg)
Napady czuciowe proste Charakteryzują się one napadami halucynacji dowolnych rodzajów czucia. Zazwyczaj jest to drętwienie lub mrowienie pewnych części ciała. Także taki napad może przejść w atak Jacksonowski lub drgawki uogólnione.
Napady wegetatywne z takimi objawami ze strony układu wegetatywnego jak nagle występujące nadmierne wydzielanie śliny, ostre bóle brzucha u małych dzieci, itp.;
Napady mieszane tj. składające się z objawów zaliczonych do dwu lub trzech powyższych podgrup.
Napady częściowe z objawami złożonymi. W przeciwieństwie do poprzednich napady te przebiegają zwykle z zaburzeniem świadomości, choć nierzadko tylko z jej przymgleniem. Oznacza to, że pacjent w czasie trwania napadu może częściowo odbierać i zapamiętywać bodźce płynące z otoczenia, a nawet reagować na nie w sposób zupełnie właściwy. Te napady cechują się szczególnym bogactwem objawów; ich źródłem są zwykle nadmierne wyładowania bioelektryczne, pojawiające się w płacie skroniowym (stąd potoczna nazwa "napady skroniowe"). Wśród najczęściej spotykanych postaci tych napadów należy wymienić:
Napady intelektualne - przebiegają one wśród doznań marzeniowych, snopodobnych, z poczuciem czegoś już przeżytego, znanego, lub też odwrotnie - dobrze znane sytuacje czy otoczenie (np. własny pokój) wydają się zupełnie nowe, nieznane; nierzadko są to jakby napływy niezwykle żywych wspomnień z dawnych lat;
Napady z zaburzeniami psychosensorycznymi, tj. z rozmaitego rodzaju zaburzeniami widzenia, słuchu, orientacji przestrzennej, co do własnego ciała itp.;
Napady z zaburzeniami psychoruchowymi tj. automatyzmami ruchowymi, polegającymi zwykle na stereotypowym wykonywaniu dość prostych czynności (np. ruchy żucia, odpinanie i zapinanie guzików, szukanie czegoś w torebce lub kieszeni itp.);
Napady mieszane, na które składają się objawy z różnych podgrup napadów.
Napady częściowe złożone (padaczka skroniowa) Napady te są efektem wyładowań w płacie skroniowym mózgu. Przybierają one różne postacie. Mogą to być omamy węchowe, smakowe, urojenia wzrokowe czy słuchowe. Pojawiać się może zjawisko deja vu - choremu wydaje się, że coś, co dzieje się w rzeczywistości pierwszy raz, on już wcześniej doświadczał. Padaczka skroniowa objawiać się może atakami wspomnień z przeszłości lub silnymi, nieprzyjemnymi doznaniami emocjonalnymi. Pojawiają się także zróżnicowane objawy ruchowe, czasem przechodzące w uogólnione drgawki.

In 1904, the term "epileptologist" was first used to describe a person who specializes in epilepsy. William Spratling, the neurologist who coined the word, is now regarded as North America's first epileptologist.
In 1912, two groups of chemists on their own created Phenobarbital under the name of Luminal. Phenobarbital is the oldest AED in common clinical use.In 1920, the ketogenic diet is one of the oldest forms of treatment for epilepsy. Created in the 1920s when there were few effective treatments for epilepsy, this special diet, which is high in fat, low in protein, and has negligible amounts of carbohydrate, was created to simulate some of the metabolic effects of fasting, a state known to decrease seizures in some individuals.
In 1929, a German psychiatrist named Hans Berger announced to the world that it was possible to record electric currents generated on the brain, without opening the skull, and to illustrate them graphically onto a strip of paper. Berger named this new form of recording as the electroencephalogram (EEG). In 1953, Schindler at Geigy synthesized Carbamazepine (CBZ) in an effort to try to compete with the new introduced antipsychotic, chlorpromazine. Over the years, CBZ has gained acceptance as a first-line treatment for partial and tonic-clonic seizures.
In 1958, Ethosuximide (ESM) was introduced as an AED and has been the drug of choice for children with absence seizures who do not also have tonic-clonic or myoclonic seizures. ESM is also effective for atypical absence seizures.
In 1963, Sodium Valproate (VPA) anticonvulsant property was recognized serendipitously when it was used by Pierre Eymard as a solvent for a number of other compounds. VPA is effective over the complete range of seizures.
In 1968, The Epilepsy Foundation is a national, charitable organization, founded in 1968 as the Epilepsy Foundation of America. The only such organization devoted to the well-being of people with epilepsy, there objective is to work for children and adults affected by seizures through research, education, advocacy and service.There national office is in Landover, MD, a suburb of Washington, D.C. More than 60 affiliated Epilepsy Foundations serve people with seizures, and their families, in hundreds of communities nationwide. A volunteer board of directors governs their work; a distinguished board of physicians and scientists oversees the scientific and medical programs. The Foundation is a member of the National Health Council and the International Bureau for Epilepsy. The organization is supported almost entirely by private donations. In 1970, the Veterans Administration spearheads a movement toward creating epilepsy centers, introducing a new breed of neurologists who began to specialize in the treatment and research of epilepsy.
In 1990, even in the twentieth century, some U.S. states had laws forbidding people with epilepsy to marry or become parents, and some states permitted sterilization. To establish a clear and comprehensive prohibition of discrimination based on disability, Congress passed the American’s Disability Act of 1990.
In 1993, Felbatol (felbamate) and Neurontin (gabapentin) are FDA approved. The first new epilepsy drug treatment in more than 10 years received FDA approval July 29.
In 1994, Lamictal (lamotrigine) is FDA approved. The FDA has approved Lamictal Tablets (generic: lamotrigine) as an additional therapy for partial seizures in children aged two and up. This expands the already approved use in adults with partial seizures and for the generalized seizures of Lennox-Gastaut syndrome in children.
In 1996, the FDA approves Topamax (topiramate).
In 1997, FDA approves Gabitril (Tiagabine). In 1997, The U.S. Food and Drug Administration (FDA) approved vagus nerve stimulation in combination with seizure medication for partial epilepsy in adults.
In 1999, FDA approves Keppra (levetiracetam). The FDA approved Keppra for use in adults as a secondary treatment for epilepsy in 1999. A new study presented today at the Child Neurology Society meeting suggests that Keppra may also be effective as a first-line treatment for children who do not respond to traditional therapies.
In 2000, Trileptal (Oxcarbazepine) and Zonegran are approved by the FDA.
Also in 2000, A landmark conference, "Curing Epilepsy: The Promise and the Challenge," organized by the Epilepsy Foundation of America, sets confident goals for future treatment as well as prevention and cure of epilepsy; no seizures or side effects for those with the disorder; and discovering ways to stop epilepsy caused from injury, infection, or errors of development. There is no other disorder or disease that has been given so many different names in the course of history as epilepsy. From this, we can conclude that throughout the ages people have been preoccupied with this disease. There are two main reasons for this interest: First, epilepsy has always been a common disorder: zero, 5-1% of all people has been diagnosed with it.
Polski wkład do medycyny w diagnostyce padaczki i neurofizjologii w załączonej prezentacji dr Ludmiły Czarkwiani i profesora Tadeusza Baci: „Miejsce neurofizjologii klinicznej w naukach medycznych w praktyce klinicznej.”
FARMAKOTERAPIA PADACZKI

Rycina 1 i 2. Historyczne ujęcie wprowadzanie kolejnych leków przeciwpadaczkowych


Rycina 3 i 4 Budowa chemiczna powszechnie znanych leków przeciwpadaczkowych


Rycina 5. Budowa chemiczna nowych leków przeciwpadaczkowych.
Rycina 6 Schemat ustalania się poziomu terapeutycznego w surowicy krwi.
Podstawowe informacje w angielskojęzycznej prezentacji An Introduction to Epilepsy » Neuropharmacology of Antiepileptic Drugs















